چراغ پَمپی

با ای اور سرخی که ازپسین قِولِی وِلات ری دِریه دیاراندوی،معلوم نبی که چه میخواد واوو.ازدم غروب سُرد می باری وسُوم هوا بیشتر واویده بی.کوتی کوت،لام کوتی لام کوت برشون کرده بیدن.یه شکلی می خواسن لواساشون که ازجهاز اشکسه ی چینی که نِزیکِی سردروازه،ری گاف قِد کُه واویده بی، گیرشو انده وی،نشون هم بدن؛شایدم سردشون بی.

چن شووی بی که باد شمال غُناهِشت تودریه راس کرده بی وازبرقی که ری چهچَوک می زد دیگه خبری نبی.شووا کسی زهره نمیکه ازخونش دربیا.

پاتیل گزری که دیم توتنیر پخته بیدش وری پلِها ناده بید، ورداشتم وبردمش توخونه.خونه هم مث هرشو نبی ،کِلَه دیدگرفته وی، چیش چیش نمی دی.فانوسی که توتاخچه ناده بی ای قد چِیونیش چِپل بی ،که به دردهیچی نمی خورد.اما خَردن گزر پخته وبَکرُوی تو هووی زمسون چه کیفی می دا.

ای لام کوتی چینی خیلی لِپر بیدن.یکیش گیر بووام انده وی.سِرحاصل یامجت که می رف  ری کولش مینداخت.راضی نبی ،اما دَسِه چاریش نبی .چن شووی بی که می رف کلاس پیکار.سرشو سیش ،دفتر وکتاوش اُماده می کردیم .

لام کوتش ازسر میخ ورداشت.وانداختش ری کولش.کُلهشَم سرش که.بی وی گفتش توای هُووی سرد،کجا می خوی بیشی؟ جووابش دا می خوی سرگوروان بیا درخونه.

یه پسینی جلومدرسه چَکه بازی می کردیم که جیپ پاسگاه اومه تو زمین وهیرون مدرسه ویساد.رضایی سرگوروان ودوتا سرواز دومَن اَندن ورفتن پیش اونای که هیرون مدرسه پس انباری خوشونو ازدِسه سرما قیم کرده بیدن.سروصداشون با گوروان بالا گرفت ،بازیمو تعطیل کِه ورفتیم جَمشون.

ازفردا شب کلاس پیکار تومدرسه تشکیل میشه ،هرکی روزا مدرسه نمی ره، بایس توکلاس شرکت کنه. هوا سرده سرکار.خیلی مردم هوا چیمون گرفتن . خلاصه هرکی نیاد باید جواب بده.

زمسون سردو پربارونی بی.بعد چن رو بارون ، دوسه روزی بی که بانذر ونیاز، ومهر ونمک توبارون رِختن،اُرا ازسرولات دس کشیده بیدن.نه رخت ولواسی سی مردم منده بی ونه کِلِنگی خشکی که مردم توتنیراشو بیریزن ویا کِلِکاشون تش کنن.بون خیلی ازخونه ها سیلاخ واویده وی ودیوارَی خیلی سراها رمبیده وی. اُما سال پربارون و آوادی بی.گنم وجو زیادی کاشته بیدن؛علفاتا زونی بلند واویده وی. گوری یی کنار آغی اَواسلی وآغی جاور هم سوز واویده بیدن ؛خلاصه هرجا سِیل می کردی سوز وخلیس بی.

گرم بازی (کهکیدو،چه که میدو)واویده بیدیم وتوفکر اِی که ای خونی کو چَن تا مردن چَن تا زنن ،که لِنگه درواز واوی و بووام که خوشش تو لام کوتش پیچیده بی  وازسرما چِنگ دماغش سرخ میکه ،اومه تو خونه .نِزیک بی زیتِکُم بِزه. جم کلک راس واویدیم تاجاش واوو.ازسرما دندوناش چک هم ویمی.

کمی که دساش گرم واوی ویه چینیشم خِه،بی وی سیش گف، سی چه امشو جلد اندی.

گفت آغی محسنی کلاسش جلتر تموم که .خوشم کارش بی.«آغی محسنی معلم مدرسه بی.توخونی مرحوم سیدعلی می نشس.آدم تَحلی بی.هنوز جی خط کشش که زه تو صورتم،دیارن»

بووام گفتش آغی معلم ری درسش می خوند ؛غلملی هم پس تاولو بی.املاش می نوشت.یکی از چراغی پمپیا اُشنش کم واویده بی.سی عاموسین که جم چراغا بی ،گفت:حسین آغا پَمپش کن ؛عاموسین که خسه بی وهی پینه کوش می زه ،نفهمید آغی محسنی چش گف، یه مرتبی ازکلاس رف در وزنگ مدرسش زه. آغی معلم وما که تو کلاس بیدیم سیل همدیگه مو می که .میش عبداله که امشو کمی فِنگُ و فِنگِش بی وکمتر حرفش می زه ،نش تونس جلوخُش بگیره وگف هی چواسی هی! اِی کِلِکو انگا شوپِرش سیش زدن .وختی عامسین واگشت توکلاس،آغی محسنی سیش گفت :حسین آغا زنگ برای شیطونا زدی. کلغلملی جلوخوشش نگرفت وزدش زیر خنده .چن نفری هم خورفته بیدن باخندَی او بیدار واویدن وکلاس شلوغ واوی وآغی معلم که بِدش نمیومه اُمشو جَلتر بیشو خونه کلاسش تعطیل که.